
فعال سازی مجدد کربن یک فرآیند کلیدی است که به مواد کربنی خواص جذب و فعالیت سطحی عالی می بخشد. ماهیت آن در تنظیم ریزساختار و خواص شیمیایی سطح ماتریس کربن از طریق ابزارهای فیزیکی یا شیمیایی نهفته است، در نتیجه به طراحی هدفمند توابع مواد دست می یابد. در طول فرآیند فعالسازی مجدد کربن، اولین مرحله تجزیه حرارتی و کربنسازی پیشساز است که واحدهای ساختاری پایه حلقههای شش ضلعی کربن را تشکیل میدهد که بهطور تصادفی مرتب شدهاند. این واحدها از طریق نیروهای واندروالس و پیوندهای کووالانسی به هم متصل می شوند تا چارچوب کربن اولیه را تشکیل دهند. در این مرحله، ماده کربنی معمولاً دارای سطح ویژه کم و ساختار منافذ بسته است که نیاز به توسعه بیشتر فضای داخلی آن از طریق فرآیند فعالسازی دارد.
فعال سازی فیزیکی از بخار، دی اکسید کربن یا هوا به عنوان عوامل فعال کننده استفاده می کند. در محدوده دمایی 800-1100 درجه، مولکولهای عامل فعالکننده تحت واکنشهای اکسیداسیون با اتمهای کربن در چارچوب کربن قرار میگیرند. این اثر اچینگ انتخابی ترجیحاً در مکانهای فعالتر و پرانرژیتر در ساختار کربن رخ میدهد، برای مثال نقصها، پیوندهای غیراشباع و غیره. همانطور که واکنش فعال سازی ادامه می یابد، ریز منفذهای اولیه تشکیل شده لایه به لایه از طریق حکاکی دیواره های منافذ گسترش می یابند، و اتصال بین ریز منافذ مجاور، مزوپورها را تشکیل می دهد، و در نهایت یک شبکه منافذ چند سطحی متشکل از ریز منافذ، مزوپورها ایجاد می کند. کنترل دقیق دما و زمان فعالسازی در این فرآیند بسیار مهم است: دمای بسیار پایین باعث کاهش سرعت واکنش فعالسازی و توسعه ناقص منافذ میشود. در حالی که دمای بیش از حد بالا ممکن است باعث سوختن بیش از حد اسکلت کربن شود و مقاومت مکانیکی و تسلیم مواد را کاهش دهد.

فعال سازی شیمیایی شامل معرفی عوامل شیمیایی قبل یا در حین کربن سازی است. مکانیسم آن پیچیده تر از فعال سازی فیزیکی است و شامل اثرات کم آبی، کاتالیزوری و اچ است. در مقایسه با فعالسازی فیزیکی، فعالسازی شیمیایی مزایای دمای فعالسازی پایینتر و راندمان واکنش بالاتر را دارد، و معرفی عوامل محیط شیمیایی سطحی ماده کربنی را تغییر میدهد، بهعنوان مثال، فعالسازی اسید فسفریک میتواند اکسیژن بیشتری را حفظ کند، در حالی که گروههای عاملی حاوی هیدروکسید{4}غنی از پتاسیم است. سطوح قلیایی
اصلاح سطح در طی فرآیند فعال سازی مجدد کربن جنبه مهم دیگری برای افزایش خواص ویژه مواد است. در محیط دمای بالا واکنش فعالسازی، سطح ماده کربنی تحت واکنشهای شیمیایی با عامل فعالکننده و گازهای ناخالص موجود در اتمسفر قرار میگیرد و اکسیژن-حاوی گروههای عاملی برای مثال هیدروکسیل، کربوکسیل و غیره و همچنین مقدار کمی از گروههای نیتروژن و گوگرد را تشکیل میدهد. انواع و مقادیر این گروههای عاملی مستقیماً بر ترشوندگی سطح، عملکرد الکتروشیمیایی و گزینشپذیری جذب ماده کربنی تأثیر میگذارند - برای مثال، معرفی گروههای کربوکسیل میتواند به طور قابلتوجهی توانایی کیلاسیون ماده را برای کاتیونهای فلزات سنگین افزایش دهد، در حالی که وجود پیریدین{5}}نوع نیتروژن میتواند فعالیتهای کاهشی کاتالیستی آن را بهبود بخشد. علاوه بر این، عیوب سطحی (مانند جای خالی منفرد، دو جای خالی و عیوب توپولوژیکی) ایجاد شده در طول فرآیند فعالسازی، مکانهای فعال فراوانی را برای مواد ایجاد میکنند که مزایای منحصر به فردی را در ذخیرهسازی انرژی، تبدیل کاتالیزوری و سایر زمینهها نشان میدهد.
از مکانیسم میکروسکوپی گرفته تا عملکرد ماکروسکوپی، توسعه فناوری فعالسازی مجدد کربن همیشه بر اساس قانون همبستگی "ساختار - عملکرد - برنامه کاربردی" بوده است. با استفاده از تکنیک های پیشرفته توصیف مانند تابش سنکروترون و انحراف{3}}میکروسکوپ الکترونی تصحیح شده، محققان به درک عمیق تری از فرآیند پویا تکامل حفره ها و مکانیسم تشکیل گروه های عملکردی سطحی در طول فرآیند فعال سازی دست یافته اند و راهنمایی های نظری را برای کنترل دقیق ریزساختار مواد کربنی ارائه می دهند. در آینده، از طریق{5}}شبیهسازی چند مقیاسی و طراحی آزمایشی هوشمند، فناوری فعالسازی مجدد کربن به سمت جهتی سبزتر و سفارشیتر توسعه مییابد و مرزهای کاربرد آن در حاکمیت محیطی، انرژیهای جدید و تولید{6}بالا را بیشتر گسترش میدهد.
